Home » Bez kategorii » Ks. Zdzisław Lec, Co „Unia Apostolska Kleru Najświętszego Serca Jezusa” ma do zaoferowania duchowieństwu diecezjalnemu?

Ks. Zdzisław Lec, Co „Unia Apostolska Kleru Najświętszego Serca Jezusa” ma do zaoferowania duchowieństwu diecezjalnemu?

Stowarzyszenie „Unia Apostolska Kleru Najświętszego Serca Jezusa” (w skrócie: UAK) proponuje duchowieństwu diecezjalnemu przede wszystkim wspólnotowe dążenie do świętości poprzez naśladowanie Najświętszego Serca Pana Jezusa.

            W dążeniu do świętości można iść w pojedynkę, ale jest lepiej i bezpieczniej gdy podąża się do Pana Boga w grupie, we wspólnocie, w stowarzyszeniu. Obok UAK, w mojej, rodzimej archidiecezji wrocławskiej, występują jeszcze inne ruchy, kręgi i stowarzyszenia przewidziane dla kapłanów diecezjalnych. Są wśród nich: Unia Kapłanów Chrystusa Sługi, dalej Krąg kapłański Stowarzyszenia Kapłańskiego św. Krzyża, następnie Stowarzyszenie Apostołowie Miłosierdzia, a także Ruch Dzieło Maryi (Focolari).

Co to jest Unia Apostolska Kleru?

            Jej założycielem jest ksiądz narodowości francuskiej, sługa Boży, Victor Emmanuel Lebeurier (1832-1918). UAK  powstała w 1862 r. Według założyciela celem UAK jest gromadzenie duchownych oraz udzielanie pomocy duchowej duchownym diecezjalnym w dążeniu do osobistej świętości.

UAK jest stowarzyszeniem biskupów, prezbiterów i diakonów zatwierdzonym przez papieża Benedykta XV dnia 17 kwietnia 1921 r. na mocy Breve „Romanorum Pontificum”[1]. UAK działa w oparciu o Kodeks Prawa Kanonicznego, swój własny Statut i Dyrektorium. Jeśli chodzi o Kodeks Prawa Kanonicznego to przede wszystkim powołujemy się na kanon 278. Paragraf 1 kanonu 278 brzmi następująco: „Duchowni diecezjalni mają prawo zrzeszania się z innymi dla osiągnięcia celów zgodnych ze stanem duchownym”. Natomiast paragraf 2 tegoż kanonu 278 brzmi: „Duchowni diecezjalni powinni w sposób szczególny doceniać te stowarzyszenia, które – mając statuty zatwierdzone przez kompetentną władzę – przez odpowiedni i właściwie zatwierdzony sposób życia oraz braterską pomoc pobudzają własną świętość w wykonywaniu posługi, jak również sprzyjają pogłębianiu więzi między sobą i z własnym biskupem”.

            UAK działa w oparciu o swój własny Statut. W swoich już stosunkowo dość długich dziejach UAK dokonywała korekt Statutu. Inspiracją do tego były m. in. postanowienia Soboru Watykańskiego II. Aktualnie posługujemy się Statutem zatwierdzonym w 1995 r., z niewielkimi modyfikacjami dokonanymi w 1998 i 2007 r., zatwierdzonymi przez Kongregację do spraw Duchowieństwa w Rzymie dnia 26 lutego 2008 r.[2]

            Również obowiązujące nas „Dyrektorium Krajowe Unii Apostolskiej Kleru w Polsce” przechodziło swoją aktualizację[3]. Wcześniej, przed nim, w Polsce obowiązywała opublikowana przez kardynała Aleksandra Kakowskiego „Ustawa Unii Apostolskiej Kapłanów Świeckich Archidiecezji Warszawskiej”, Warszawa 1933; potem biskupa Kazimierza Kowalskiego instrukcja p. t. „Dyrektor Diecezjalny Unii Apostolskiej Kleru”, która ukazała się w 1947; a następnie biskupa Pawła Sochy również instrukcja p. t. „Struktura Organizacyjna Unii Apostolskiej Kleru”, zawarta w książce pt. „Apostolski sposób życia kapłana diecezjalnego”, Gorzów Wlkp. 1986, s. 43-51.

            Z aktualnym Statutem i aktualnym „Dyrektorium Unii Apostolskiej Kleru Najświętszego Serca Jezusa” można się zapoznać na stronie internetowej: www.uak.com.pl

            UAK ma swoją strukturę. Mówi się więc o Unii Diecezjalnej; Unii Krajowej (Federacja wszystkich Unii Diecezjalnych istniejących w danym kraju); Unii Międzynarodowej (Konfederacja Unii Krajowych).

Dlaczego w UAK trzeba się jednoczyć wokół Najświętszego Serca Pana Jezusa?

            Założyciel UAK, ks. Lebeurier szukał czegoś, co budowałoby wspólnotę kapłanów, o której marzył i znalazł to w kulcie Serca Jezusowego. Programem, któremu się poświęcił stały się słowa: „Wszystko dla Najświętszego Serca Jezusowego”[4]. W tym odkryciu pomogła ks. Lebeurier broszura jezuity, o. Henri Ramière (1821-1884) pochodząca z 1876 r., opublikowana po kolejnej serii rekolekcji odprawianych dla kapłanów UAK[5].

            Henri Ramière, nie tylko miał wpływ na ks. Lebeurier’a, ale ponadto dążył do poświęceniu Sercu Jezusa całego Kościoła, a nawet całego świata. Zabiegał o to usilnie podczas Soboru Watykańskiego I (1869-1870), na którym występował jako teolog. Zwrócił się w tej sprawie do bł. Piusa IX (1846-1878) prosząc jednocześnie, aby papież zaliczył Uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa do największych świąt liturgicznych. Niestety, wojna niemiecko-francuska spowodowała przerwanie soboru i wstrzymanie idei forsowanej przez o. Ramière. On jednak nadal był wierny swojej idei, rozpowszechniając praktykę poświęcania Sercu Jezusowemu mniejszych społeczności, zwłaszcza rodzin. W 1875 r. zwrócił się ponownie do Piusa IX z prośbą dotyczącą poświęcenia większych grup, a nawet diecezji Najświętszemu Sercu Pana Jezusa. Papież wyraził zgodę, a datę poświęcenia się Najświętszemu Sercu Pana Jezusa w diecezjach wyznaczył na dzień 16 czerwca 1875 r. O. Ramière nie zdążył w pełni zrealizować swoich zamierzeń, zmarł bowiem w 1884 r., jednakże jego idea poświęcenia świata Najświętszemu Sercu Pana Jezusa pozostawała ciągle żywa. Poświęcenie świata Najświętszemu Sercu Jezusa dokonało się bowiem pod koniec XIX w., w dniu 11 czerwca 1899 r. dzięki papieżowi Leonowi XIII (1878-1903). Dodajmy, że ten wybitny papież uważał poświęcenie świata Najświętszemu Sercu Jezusa za najważniejszy czyn swojego pontyfikatu[6]. Leon XIII, w związku z poświęceniem świata Najświętszemu Sercu Pana Jezusa, spodziewał się wielkich i trwałych owoców dla Kościoła i narodów. Nazwał je „koroną i szczytem wszelkich hołdów, jakie były kiedykolwiek oddawane Najświętszemu Sercu”[7].

            Leon XIII miał życzenie, aby cześć Najświętszego Serca Jezusa rozwijała się w świecie chrześcijańskim. Można powiedzieć, że jego życzenie spełnia się aż do tej pory. Na potwierdzenie tego faktu przytoczę kilka przykładów. Otóż protektor UAK, św. Pius X (1903-1914) w czerwcu 1906 r. zalecił, aby w uroczystość Najświętszego Serca we wszystkich świątyniach ponawiano akt poświęcenia ludzkości Bożemu Sercu. On też zaakceptował  nabożeństwa czerwcowe, obdarzając je odpustami[8]. Z kolei Benedykt XV (1914-1922) nie tylko zatwierdził UAK, ale popierał także dzieło poświęcenia rodzin Sercu Jezusowemu[9]. Następnie Pius XI (1922-1939) w 1925 r. zarządził, aby w uroczystość Chrystusa Króla corocznie ponawiać w świątyniach akt poświęcenia rodzaju ludzkiego Najświętszemu Sercu Jezusa, a w 1928 r. zwrócił uwagę na potrzebę zadośćuczynienia (wynagradzania) Bożemu Sercu za grzechy ludzkie[10]. Pius XII (1939-1958) w Najświętszym Sercu Jezusa upatrywał źródło nadziei i zbawienia wśród zła przygniatającego ludzkość i pochwalał nabożeństwo do Najświętszego Serca Pana Jezusa[11]. Dla św. Jana XXIII (1956-1963) nabożeństwo do Najświętszego Serca Pana Jezusa było najskuteczniejszym czynnikiem jego postępu duchowego[12]. Natomiast św. Paweł VI (1963-1978) mówił, „aby kult Najświętszego Serca Jezusowego, który – stwierdzam to ze smutkiem – u wielu nieco osłabł, rozwijał się z każdym dniem coraz bardziej i był przez wszystkich należycie ceniony”[13]. Natomiast św. Jan Paweł II (1978-2005) napisał: „Wielokrotnie wzywałem mych braci w biskupstwie, kapłanów, zakonników i wiernych, aby we własnym życiu pielęgnowali najbardziej autentyczne formy kultu Serca Pana Jezusa… Zachęcałem często wiernych, aby praktykowali ten kult, który <zawiera orędzie niezwykle aktualne w naszych czasach> …Z Serca ukrzyżowanego Chrystusa rodzi się nowa ludzkość, odkupiona od grzechu. Człowiek roku 2000 potrzebuje Serca Chrystusa, aby poznawać Boga i siebie samego; potrzebuje go, aby budować cywilizację miłości”[14]. Nabożeństwo do Najświętszego Serca Pana Jezusa popierał także Benedykt XVI (2005-2013)[15]. Również papież Franciszek propaguje to nabożeństwo, twierdząc m. in., że pobożność ta „łączy wielkich mistrzów duchowych i prosty lud Boży”[16].

            Autorytet i nauka papieży, a dla unionistów ponadto zamierzenia i działalność księży Viktora Emmanuela Lebeurier’a oraz Henri Ramière’a są zachętą i potwierdzeniem, że nabożeństwo do Najświętszego Serca Pana Jezusa jest właściwą drogą, prowadzącą do Najwyższej Miłości i Najwyższej Świętości. Trzeba jeszcze dodać, że praktyka całkowitego poświęcenia się Bożemu Sercu zaowocowała powstawaniem nowych zgromadzeń zakonnych i stowarzyszeń. W tej grupie znalazła się także Unia Apostolska Kleru Najświętszego Serca Jezusa. „Omnia pro Sacratissimo Corde Jesu per Immaculatam Mariam” to nasza droga do świętości.

Jakie praktyki ascetyczne proponuje UAK?

            Jakie główne praktyki pobożnościowe proponuje UAK w dążeniu do świętości drogą naśladowania Serca Jezusowego? Po pierwsze codzienny rachunek sumienia. Systematycznie odprawiany rachunek sumienia:

– budzi ducha pokuty, ofiarności, dyspozycyjności i wynagrodzenia Sercu Jezusowemu,

– formuje wrażliwe i delikatne sumienie,

– pomaga w nabywaniu cnót kapłańskich, szczególnie pokory, posłuszeństwa, gorliwości pasterskiej, miłości braterskiej, umartwienia i wytrwałości w znoszeniu trudności,

– budzi zamiłowanie do ładu i porządku oraz dokładności w spełnianiu obowiązków,

– zachęca do posiadania stałego spowiednika,

– coraz bardziej pozwala dostrzegać i zagłębiać się w nieskończoną miłość Serca Jezusowego.

            Drugą praktyką kapłanów należących do UAK jest codzienna modlitwa za biskupów, prezbiterów i diakonów. Wielu duchownych, włączonych w hierarchiczne kapłaństwo boleśnie przeżywa samotność. Dobrym sposobem przezwyciężania samotności jest jedność z braćmi w modlitwie. Dlatego unioniści w łączności z Sercem Jezusa:

– codziennie odmawiają modlitwę o świętość kapłanów,

– ofiarowują jedną z godzin liturgii brewiarzowej za kapłanów,

– ofiarowują przynajmniej jedną Mszę świętą w ciągu roku w intencjach UAK.

            Trzecią, codzienną praktyką unionistów, jest medytacja Słowa Bożego obecnego w liturgii, ze szczególnym uwzględnieniem tematyki dotyczącej Najświętszego Serca Pana Jezusa. Chodzi o codzienną półgodzinną medytację.

            W sposób szczególny znamionuje UAK czwarty element ascetyczny, którym jest spotkanie modlitewne zwane „wieczernikiem kapłańskim”. Otóż w ustalonym dniu, każdego miesiąca, lub przynajmniej co dwa miesiące – unioniści gromadzą się wspólnie w celu odnowienia i pogłębienia komunii kapłańskiej. Na program „wieczernika” zazwyczaj składają się następujące elementy:

– adoracja Najświętszego Sakramentu i korzystanie z sakramentu pojednania,

– wspólnie odprawiana liturgia godzin w intencji UAK,

– agapa, w ramach której rozważany i komentowany jest fragment Pisma świętego lub fragment dokumentu Kościoła oraz dokonuje się dzielenie doświadczeniami duszpasterskimi.

            Dodajmy jeszcze, że do głównych praktyk UAK należy także coroczna pielgrzymka i rekolekcje kapłańskie organizowane na Jasnej Górze w Częstochowie dla kapłanów Unii i jej sympatyków. Tradycyjnie rozpoczynają się one w drugi poniedziałek listopada i trwają do czwartku włącznie. W 2020 r. XXXV ogólnopolska pielgrzymka i rekolekcje UAK zaplanowane są na Jasnej Górze w dniach od 9 do 12 listopada. Rekolekcje obiecał poprowadzić ks. Piotr Adamczyk z Diecezji Tarnowskiej.

            Kończę niniejszą refleksję pragnieniem, aby Unia Apostolska Kleru Najświętszego Serca Jezusa jeszcze bardziej rozwinęła się w polskich Archidiecezjach i Diecezjach. Trzeba powiedzieć, że istnieją ku temu sprzyjające warunki. Potrzeba jednakże osobistego działania zmierzającego najpierw do zafascynowania się Najświętszym Sercem Pana Jezusa, potem do poznania Unii Apostolskiej Kleru, następnie trzeba wstąpić w szeregi tego stowarzyszenia i w końcu cierpliwie, wytrwale oraz aktywnie w nim działać.

Unia Apostolska Kleru

Modlitwa codzienna o dar świętości kapłańskiej

            Panie Jezu, mimo naszej niegodności powołałeś nas do świętej służby dla Twojego ludu. Ożywieni gorącym pragnieniem służenia Tobie, usilnie Cię prosimy, udziel nam wytrwania w naszych postanowieniach i każdego dnia wpajaj w nas obficie ducha naszego powołania: ducha wiary i czystości, posłuszeństwa i pokory, ducha umartwienia i ubóstwa, odwrócenia się od kłamstwa i nienawiści. Udziel nam ducha wyrzeczenia, ducha gorliwości pasterskiej i szczerej pobożności, a nade wszystko ducha miłości, abyś Ty, o Chryste, został w nas ukształtowany i aby każdy z nas mógł powiedzieć: „Teraz zaś już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus” (Ga 2, 20).

            O łaskawa, o miłościwa, słodka Maryjo Dziewico, wspomagaj nas w urzeczywistnianiu tego rodzaju apostolskiego życia do dnia, w którym z Tobą zażywać będziemy chwały niebieskiej.

            Święci Aniołowie Stróżowie, święty Józefie, proście Boskie Serce Jezusa, byśmy z wszystkimi kapłanami świata tworzyli Unię prawdziwie Apostolską, coraz bardziej żywotną i promieniującą. Amen.

            Święty Piusie X, Protektorze Unii Apostolskiej, módl się za nami.

            Święty Janie Maria Vianney, módl się za nami.

            Święty Janie Kanty, módl się za nami.

            Święty Maksymilianie Maria Kolbe, módl się za nami.

[1] AAS 13 (1921), s. 302-305.

[2] Unia Apostolska Kleru w służbie duchowieństwa diecezjalnego, red. T. Rusiecki, Kielce 2013, s. 163-187.

[3] Tamże, s. 188-197.

[4] Unioniści w Polsce w swoim życiu starają się realizować wspomniany program wyrażony słowami: „Wszystko dla Najświętszego Serca Pana Jezusa przez Niepokalaną Maryję” („Omnia pro Sacratissimo Corde Jesu per Immaculatam Mariam”).

[5] Unia Apostolska Kleru w służbie duchowieństwa diecezjalnego, red. T. Rusiecki, Kielce 2013, s. 34.

[6] J. Gaweł, Wielcy świadkowie miłości Serca Jezusowego, Tarnów 2020, s. 96.

[7] Leonis XIII Pontificis Maximi acta, Romae 1900, s. 72, cytat za Bóg bliski. Historia i teologia kultu Najświętszego Serca Jezus, Praca zbiorowa, WAM Kraków 1983, s. 111.

[8] J. Gaweł, Wielcy świadkowie miłości Serca Jezusowego, s. 64-65.

[9] Serce Jezusa w dokumentach Kościoła. Dokumenty Magisterium Kościoła o Najświętszym Sercu Pana Jezusa od Klemensa XIII do Benedykta XVI, zebrał, opracował i wprowadzeniem opatrzył ks. Leszek Poleszak SCJ, Kraków 2006, s. 53-54.

[10] Serce Jezusa w dokumentach Kościoła, s. 68, 80.

[11] Przede wszystkim trzeba tutaj wskazać na: Pius XII, Encyklika „Haurietis aquas” o kulcie Najświętszego Serca Jezusowego, Rzym 15 V 1956, w: Serce Jezusa w dokumentach Kościoła, s. 137-168.

[12] Jan XXIII nie ogłosił dokumentu poświęconego czci Najświętszego Serca Jezusowego. Jednak jego człowieczeństwo oraz posługa kapłańska i papieska zostały ukształtowane przez gorliwe nabożeństwo do Najświętszego Serca Pana Jezusa. Zob. J. Gaweł, Wielcy świadkowie miłości Serca Jezusowego, s. 53-57.

[13] Serce Jezusa w dokumentach Kościoła, s. 185.

[14] Jan Paweł II, Bóg objawia swoją miłość w Sercu Chrystusa, orędzie do całego Kościoła z okazji 100-lecia poświęcenia rodzaju ludzkiego Najświętszemu Sercu Pana Jezusa, Warszawa, 11 czerwca 1999,  w: Serce Jezusa w dokumentach Kościoła, s. 483-484.

[15] Serce Jezusa w dokumentach Kościoła, s. 525-537.

[16] Papież zachęca do kultu Serca Jezusowego, Internetowy Dziennik Katolicki, 07. 06. 2020, informacje.

Ks. Zdzisław Lec, Co „Unia Apostolska Kleru Najświętszego Serca Jezusa” ma do zaoferowania duchowieństwu diecezjalnemu? Reviewed by on . Stowarzyszenie „Unia Apostolska Kleru Najświętszego Serca Jezusa” (w skrócie: UAK) proponuje duchowieństwu diecezjalnemu przede wszystkim wspólnotowe dążenie do Stowarzyszenie „Unia Apostolska Kleru Najświętszego Serca Jezusa” (w skrócie: UAK) proponuje duchowieństwu diecezjalnemu przede wszystkim wspólnotowe dążenie do Rating: 0
scroll to top