Home » Bez kategorii » UAK Breve Benedykta XV opublikowane dnia 17 IV 1921 r.

UAK Breve Benedykta XV opublikowane dnia 17 IV 1921 r.

Breve „Summorum Pontificorum” Benedykta XV (17 kwietnia 1921)

Ustanowiona w Paryżu Unia Apostolska Kleru zostaje erygowana jako prymarna i zostaje potwierdzona i wzbogacona o odpusty i łaski duchowe [AAS 13 (1921), s. 302-305] 

Na wieczną rzeczy pamiątkę

Papież Benedykt XV

Idąc za przykładem Biskupów Rzymu, naszych Poprzedników, staramy się, by pobożne stowarzyszenia powołane do wykonywania dzieł pobożnych i miłosiernych wzrastały i wzbogaciły się o specjalne zaszczyty, przywileje i duchowe łaski, stosownie do czasu i okoliczności, z których religia chrześcijańska czerpie obfite owoce duchowe.

Dobrze wiemy, że Unia Apostolska Kleru, która nosi imię Najświętszego Serca Jezusowego, zasługuje na to, by być do nich zaliczona. Istotnie, stowarzyszenie to, założone we Francji w 1862 r. w celu umocnienia i ochrony jedności duchowieństwa, jest proponowane wszystkim stowarzyszonym, przez pełnienie odpowiednich czynów miłosierdzia; tak że rozproszeni po całym świecie chrześcijańskim pomagają sobie nawzajem, związani więzią braterskiej miłości, za zgodą, a nawet z przychylnością miejscowych ordynariuszy.

W krótkim okresie sześćdziesięciu lat, dzięki łasce Bożej, UAK rozwinęła tak bardzo, że obecnie rozprzestrzeniła się na wiele diecezji na całym świecie, to jest w Europie, Ameryce Północnej i Południowej, Australii, Chinach, Indiach Wschodnich i innych odległych regionach, cudownie kwitnie i wydaje obfite owoce, pobożności i świętości.

Papieże Pius IX, Leon XIII, a ostatnio Pius X nie wahali się kilkakrotnie pochwalić i rekomendować wspomnianą Unię dokumentami publicznymi, a także faworyzować ją i wzbogacać o liczne odpusty i przywileje. Teraz zwrócił się do nas z prośbą obecny Przełożony Generalny tejże Unii, umiłowany w Panu ks. Luigi Lamerand, pragnąc coraz bardziej promować samo Stowarzyszenie Matkę i jego filie oraz chcąc nadać kierunek zgodnie z prawem niedawno ogłoszonego Kodeksu Prawa Kanonicznego, aby usunąć wszelkie braki, które do tej pory wystąpiły w tworzeniu i stowarzyszaniu filii, raczymy wynieść toż samo stowarzyszenie do rangi Organizacji Macierzystej dla całego świata katolickiego; a my, przypominając o wyjątkowych zasługach dla religii, z którymi sama Unia jest kojarzona, bardzo chętnie wierzymy, że jest to stosowne, aby przyjąć te pragnienia i prośbę. Mając to na uwadze, po wysłuchaniu opinii Kardynałów Kongregacji ds. Interpretacji Dekretów Soboru Trydenckiego, naszą władzą, w celu usunięcia wszystkich braków, które mogły do tej pory zaistnieć w odniesieniu do erekcji, agregacji i inskrypcji, tworzymy Unię Apostolską Kapłanów Diecezjalnych z siedzibą w Kaplicy św. Dionizego w Bazylice Najświętszego Serca Jezusowego na Górze Męczenników (Montmartre) w Paryżu; podobnie Naszą Władzą Apostolską, na mocy tego listu i na zawsze, ustanawiamy ją jako Pierwotną dla całego świata katolickiego; tak, że jest w rzeczywistości uznawana za Unię Macierzystą i osobę prawną, wraz z powiązanymi z nią prawami i przywilejami.

Następnie, Naszą Władzą Apostolską, zgodnie z tym listem, dajemy Przełożonemu Unii ustanowionej przez Nas jako Macierzysta lub Pierwotna oraz obecnym i przyszłym Przełożonym, aby mogli zgodnie z prawem włączać do Niej wszelkie inne Unie o tej samej nazwie i instytucji, ustanowione na świecie lub erygowane w przyszłości, pod warunkiem zachowania norm Konstytucji naszego poprzednika Klemensa VIII i innych wcześniej opublikowanych Konstytucji apostolskich, oraz że będą oni mogli zgodnie z prawem przekazać im wszystkie odpusty i łaski duchowe udzielone przez Stolicę Apostolską samej Unii Macierzystej, tak aby mogli przekazać je innym.

Ponadto, gdy Przełożony Generalny tej samej Unii pokornie prosił, abyśmy coś zmienili, dodając także pewne przywileje i duchowe łaski, do odpustów udzielonych przez naszego poprzednika Piusa X w podobnym liście apostolskim z 28 grudnia 1903 r. Sub Anulo Piscatoris, My, po wysłuchaniu Kardynała Głównego Penitencjarza, postanowiliśmy, co następuje. Oznacza to, że dzięki miłosierdziu Wszechmogącego Boga i z upoważnienia Błogosławionych Apostołów Piotra i Pawła udzielamy odpustu zupełnego wszystkim i poszczególnym prezbiterom, którzy w przyszłości wstąpią w szeregi wspomnianej Unii, w pierwszym dniu, w którym zapiszą się do wspomnianego stowarzyszenia i podobnie w dniu, w którym po ukończeniu przygotowania złożą przyrzeczenie stałości [promissio stabilitatis], razem, szczerze skruszeni, będą sprawować Najświętszą Ofiarę Mszy świętej, a przez kolejny czas będą modlić się do Boga o zgodę dla władców chrześcijańskich, o wykorzenienie herezji, o nawrócenie dla grzeszników i o wywyższenie Świętej Matki Kościoła; zarówno przyszłym stowarzyszonym, którzy będą co roku uczestniczyć w walnym zgromadzeniu krajowym lub diecezjalnym, które będzie obchodzone zgodnie ze Statutem Unii, jeśli odmówią Akt Poświęcenia Najświętszemu Sercu Jezusa: Domine Jesu Redemptor, wraz z Aktem Poświęcenie Najświętszej Dziewicy: Ad te uno animo, i wypełnią inne przepisane praktyki pobożnościowe, także My udzielamy miłosiernie w Panu odpustu zupełnego i odpuszczenia wszystkich grzechów. Ilekroć więc na konferencjach wspomnianej Unii, które zwykle odbywają się w ciągu miesiąca, zarejestrowani księża będą powtarzać te same czyny ze skruchą, dajemy im odpust siedem lat i tyleż samo odpustów czterdziestodniowych. Ponadto, gdy za każdym razem, zawsze ze skruszonym duchem, recytują akt poświęcenia się Dziewicy Maryi, dajemy im trzysta dni odpustu w formie zwyczaju przyjętego w Kościele. Następnie w dniu Uroczystości Najświętszego Serca Jezusowego, tytularnego dla samej Unii, udzielamy odpustu zupełnego kapłanom zrzeszonym w Unii, którzy będą wypełniać określone dzieła pobożności; a 100-dniowy odpust cząstkowy udzielony przez Ojca świętego Piusa X tym samym subskrybentom w cytowanym powyżej liście apostolskim, zamieniamy z naszej dobroci na odpust zupełny zarówno dla Unionistów, jak i dla innych kapłanów, którzy będą wykonywać te same pobożne dzieła, pod warunkiem, że wykonają dzieła pobożności nakazane w celu uzyskania odpustów zupełnych.

Podobnie, pragniemy, aby przywilej osobistego ołtarza, udzielany przez Naszego Poprzednika trzy razy w tygodniu, został przedłużony dla stowarzyszonych do czterech dni w tygodniu. Ponadto obecnym i przyszłym członkom Unii Apostolskiej udzielamy upoważnienia do załączania odpustów zwanych Toties quoties[1] do Krzyża i do załączania odpustów Ojców Zakonu Kaznodziejskiego do różańców (z wyłączeniem udzielania odpustów wiernym zapisanym do Bractwa Różańcowego), jak również nieustannie propagujemy stosowanie odpustów Ojców Krzyżowców, dotyczących różańców. Na koniec, mając na uwadze tego samego Przełożonego Generalnego, który poprosił dla wszystkich kapłanów Unii Apostolskiej o przywilej udzielania błogosławieństwa i nakładania pięciu szkaplerzy w jednej formule: uprzejmie wysłuchawszy próśb, jakie zostały skierowane do Kardynała Prefekta Świętej Kongregacji Obrzędów, aktualnym kapłanom i przyszłym członkom tejże Unii Apostolskiej, dajemy możliwość błogosławienia i nakładania pięciu szkaplerzy według jednej formuły; dajemy im również władzę, podczas wielkiego zgromadzenia wiernych, w czasie pielgrzymek lub misji, do błogosławienia tych szkaplerzy razem zebranych, z dyspensą od konieczności wymawiania imion poszczególnych osób, jeśli jest to przepisane dla jakiegoś szkaplerza. Ustalamy również, że wyżej wymienieni sodalisi, jeśli chcą, mogą aplikować odpusty całkowite i częściowe, dla odpokutowania za grzechy i kary zmarłych.

Postanawiamy, że niniejsze Breve musi zawsze pozostawać mocne, ważne i skuteczne oraz osiągać swoje skutki w pełni i integralnie, a także stanowić pełne wsparcie dla samej Pobożnej Unii teraz i w przyszłości w taki sposób, w jaki została przez nas erygowana; dlatego trzeba osądzać i utrzymywać, że odtąd będzie to nieważne, jeśli ktoś, z jakimkolwiek autorytetem, uczyni coś przeciwnego, świadomie lub z ignorancji. Postanawiamy również, że poza tym wszystkie sprawy zawarte w poprzednim Liście Naszego Poprzednika, mają być skrupulatnie przestrzegane. Pragniemy również, aby wszystkie odpisy tego obecnego Naszego Breve, to znaczy egzemplarze, także drukowane, podpisane przez notariusza publicznego i opatrzone pieczęcią osoby duchownej upoważnionej godnością lub urzędem, otrzymały taką samą wiarygodność, jaką posiada Nasze Breve, gdyby zostały wytworzone lub demonstrowane. Niniejsze Breve obowiązuje bez względu na wszelkie przeciwne zarządzenia.

W Rzymie, u św. Piotra, z pieczęcią Pierścienia Rybaka, 17 kwietnia 1921 r., w siódmym roku Naszego Pontyfikatu.

  1. Kard. Gasparri

Sekretarz Stanu

[1] Ten odpust można było wtedy uzyskać tyle razy (toties), ile razy (quoties) pomodlono się w wyżej podany sposób.

UAK Breve Benedykta XV opublikowane dnia 17 IV 1921 r. Reviewed by on . Breve „Summorum Pontificorum” Benedykta XV (17 kwietnia 1921) Ustanowiona w Paryżu Unia Apostolska Kleru zostaje erygowana jako prymarna i zostaje potwierdzona Breve „Summorum Pontificorum” Benedykta XV (17 kwietnia 1921) Ustanowiona w Paryżu Unia Apostolska Kleru zostaje erygowana jako prymarna i zostaje potwierdzona Rating: 0
scroll to top